آدمي در بن بست

آدمي همواره به دنبال كاهش دردها ، رنج ها و آلام خود در زندگي است . او اختراع مي كند ، كشف مي كند ، علم را گسترش مي دهد تا درصدي از رنج هاي خويش را كاهش دهد. اما چرا امروزه با اينكه بشر اينقدر در علم پيشرفت كرده ، اختراعات بزرگي به ثمر رسانده و سطح بالاتري از زندگي مادي را براي خود پديد آورده؛ با اين حال كمتر از گذشته احساس رضايت مندي ، شادي و لذت بردن از زندگي را تجربه مي كند .او توانسته است بسياري از بيماري هاي بشر را از ميان ببرد ..اميد به زندگي آدمي را افزايش دهد؛ با اين حال به بيماران روحي كه دچار افسردگي و ..... روز به روز افزوده مي شود ...

آمار خود كشي روند صعودي دارد؛ نقطه تحمل انسان ها پايين تر آمده ..بسياري از جوانان دچار بحران هويت هستند و به دنبال معنايي براي زندگي خود بودن ؛كاري بس مشكل شده ...به راستي چرا انساني كه مي خواست بهشتي زميني بسازد كه در آن برادري ، حس نودوستي موج بزندو جهان بر پايه انسانيت و اخلاق استواركند ؛حالا شكست خورده اي بيش نيست .

عينيت و ذهنيت در دنياي امروز بسيار متفاوت است .او در ذهن خود دنبال صلح است ولي در عينيت مي جنگد. به جهاني از راستي و صداقت مي انديشد ولي از انجام ناراستي رويگردان نيست . به راستي ما را چه مي شود كه اين چنين از خود بيگانه، همانند موجودي گنگ و مبهم عمل مي كنيم...ما را چه مي شود كه در برآورده كردن خواسته هاي مادي خود اينقدر پر تلاش ظاهر مي شويم در حالي كه به نياز هاي روحي خود توجه نمي كنيم و حتي اين نياز هارا نمي شناسيم و در بر طرف  كردن آن ها دچار سردرگمي هستيم.

انسان امروز را چه مي شود كه اينقدر از لحاظ روحي آسيب پذير ، در برابر مشكلات كم تحمل و از توانايي كمتري را در حل مسائل خودي دارد...او را چه مي شود كه خويشتن ، كمبودها  ومحدوديت هاي خود را نمي شناسد و با خود بيگانه است ....

به نظر مي آيد يافتن رابطه اي ميان حس رضايت مندي روحي با زندگي بهتر ما را درتحقق اين امر  ياري دهد . اين شناخت انسان را ياري مي دهد كه از خود بيگانگي و الينه شدن رهايي يابد ، او رادر تفكر و تامل در رفتارش كمك ؛ ورضايت دروني و خوشبختي واقعي را براي او ارمغان آورد .

 تنها هنگامي مي توان به خوشبختي دروني نائل آمد كه انسان به آزادي دروني برسد؛ به درك درستي از خويشتن پيدا كند و دريابد كه زندگي چيزي نيست كه سر طاقچه عادت از ياد من و تو برود!!!

به سراغ زنان اگر مي روي تازيانه فراموش مكن. اين جمله بعد ها در تاريخ غرب بر فكر مرد هاي بسياري كه شايد گروهي از آنان از روشنفكران مغرب زمين بودند تاثير نهاد .به هر حال وقتي يك فيلسوف اين حرف را مي زند قابل تامل است!!

به راستي اين نگاه به زن چگونه شكل گرفته است ؟ چرا هميشه زنان به عنوان نيمي از جامعه بشري ناديده گرفته مي شدند ؟و اصلا انسان به حساب نمي آمدند كه بايد با تازيانه به سراغشان رفت؟

چرا هميشه به عنوان يك ضعيفه يا كنيز و گاهي يك وسيله براي ارضاي ميل جنسي مردان مورد استفاده قرار مي گرفته است؟ و اين زنان هم تا قرن ها در جلوي اين نگاه ابزار گونه و شي گرايانه عكس العملي از خود نشان نمي دادند.....

از متفكراني چون مولوي ، سنايي و غزالي گرفته ....تا فريد ونيچه  ... كه مي توان گفت تافته اي نابافته در دوران خود بوده اند ؛ تابع زمانه خويش به زن چنين نگاهي داشتند ..

در عرفان شرقي زن عامل وسوسه است ، انسان را به ظلمات مي برد و احتمالا در دستگاه شيطان كار مي كند ...پس بايد از آن دوري كرد..اين گونه زنها قرنها در حرم سرا ها بدون راهيابي به اجتماع زندگي _كه نه_ روزگار مي گذراندند...

حتي مغرب زمين كه ادعاي روشنگري دارد از اين نگاه حقارت آميز به زن بي بهره نبوده است!! و حداقل تا پايان قرن بيستم به زن همانند يك شي ، يك وسيله براي براي ارضاي نياز هاي خود نگاه مي كرده است.

چند روز پيش در اينترنت به سوال جالبي بر خوردم " چرا زن فيلسوف نداريم" اولش فكر كردم سوال جالبي مي تونه باشه ...اما بيشتر كه فكر كردم به اين نتيجه رسيدم كه اصلا زن در تاريخ به عنوان يك انسان خودمختار ، داراي قوه عقلانيت به رسميت شناخته مي شده؟به راستي در نظام مرد سالارانه اين جهان جايگاهي براي بروز استعدادهاي يك زن به عنوان شخصي متفكر قائل بوده است؟ به نظرم با اين ديدگاهايي كه نسبت به زن وجود داشته ...نتنها هيچ زن فيلسوفي پديد نخواهد آمد بلكه فكر فيلسوف شدن _از فرط مضحك بودن_ احتمالا به ذهن هيچ زني خطور نكرده!!!!

اين گونه قوه عقلانيت ، فكر و انديشه وبه فعليت رساندن نيمي از جامعه انساني در طي قرن ها  ناديده گرفته مي شد و زن ها را قشري آسيب پذير ، فاقد اعتماد بنفس ، با انديشه اي بسته وفاقد حس مشاركت اجتماعي بار آورد......

عطار مي گه: ((با هيچ سرپوشيده اي در خلوت منشين اگر رابعه بود و تو را كتاب قرآن آموزي))

به راستي وظيفه ما در برابر از بين بردن اين انديشه تاريخ بشري چيست؟؟