چه همه چیز سر جاش باشد یا نباشد "کسی که گیج است همه چیز را به ناچار گیج می بیند . ".حتی اگر این عالم بی منطق باشد احتمالا این را کسی می فهمد که خودش  "هندسه ی روحش " منطقی باشد.

الان چند روزه که مشغول انجام کارای طرح" دادن گل در خوابگاه "هستیم . ...قراره با کانون سبز اندیشان همکاری کنیم که این کار به خوبی انجام برسه ... انصافا طرح جالبیه .... بچه های سبز اندیش دانشگاه فردوسی واقعا همت کردند .

از اینا که بگذریم ..قرار شد که یه نشریه هم کنار این کار در بیاد . دیروز داشتیم با ملیحه صفحه آراییشو انجام می دادیم ..متن واسه خانم بهجت شوشتری از ورودی های ۸۴ بود ...داشتم که غلط گیری می کردم یه دفعه به این قسمتش که رسیدم .... واقعا واسه لحظاتی از خود بی خود شدم واسه همین تصمیم گرفتم که این مطلبو تو وبلاگم بزارم...

****************

چند سال پیش در بازی های پارا المپیک در شهر ساتل آمریکا- 9 نفر در دو100متر شرکت کردند. آنها افراد عقب مانده ذهنی و معلولین جسمی بودند که نمی توانستند به سرعت بدوند و یا حتی قدم بردارند. هر یک به نوبه خود تلاش می کرد تا مسیر مسابقه را بپیماید. ناگهان مچ پای یکی از شرکت کنندگان پیچ خورد و روی زمین افتاد و شروع به گریه کردن کرد. ۸ نفر دیگر در کمال تعجب همگان ایستادند و دختر گریان را بلند کردند (آنانی که ما فکر می کنیم قدرت تصمیم گیری ندارند) و همه با هم بازو به بازوی هم قدم زنان مسیر مسابقه را طی کردند و بطرف خط پایان رفتند. در اصل همه ی آنها اول شدند....

تمام ورزشگاه به پا خاست.......مدت10 دقیقه آنها را تشویق کردند و بسیاری از شدت تاثر گریه می کردند ......

 آیا ما به عنوان انسان های سالم چنین کاری برای هم انجام میدهیم ؟ یا اینکه همیشه به دنبال زمین زدن یکدیگریم و از همه ی فرصت ها استفاده می کنیم تا یکدیگر را خراب کنیم و حتی از زمین خوردن دیگران فرصتی برای بالا بردن مقام خود استفاده می کنیم...

بیماری که مدتی مرا آزار می داد بلاخره باعث شد که مجبور شوم برای سومین بار، مطب دکتر بروم . وارد مطب که شدم تعداد زیادی بیمار در آنجا نشسته بودند.مجبور شدم که تا نوبتم شود آنجا بایستم. پرونده پزشکی را که تکمیل کردم منشی دکتر گفت:"خانوم ممکنه شما به داخل اتاق دکتر بروید؟"برای لحظاتی جا خوردم. انگار متوجه شده بود. برای همین سریع اضافه کرد:"راستش، خانمی که در اتاق دکتر هستند تنهایند و همراهی ندارند دکتر می خواهد از روده ش عکسبرداری کند خیلی خوب است که کسی کنارش بنشیند ". با کمال میل قبول کردم .

داخل اتاق که شدم متوجه خانومی که در آنجا دراز کشیده بود شدم. از لباس هایش متوجه شدم که برای سیستان و بلوچستان است. به آرامی رفتم و جلویش نشستم. آرام بود ..مرا که دید به رویم خندید من هم جوابش را دادم ...با یک لبخند .

فارسی را درست حرف نمی زد برای همین بیشتر بهم لبخند می زدیم تا صحبت کنیم!!(در آن لحظات واقعا زبان دیگری را کشف کردم ...ارتباط برقرار کردن با لبخند!!!!) ....32 سالش بود اما 50 ساله به نظر می رسید - از دورافتاده ترین روستاهای چابهار. برای درمان به مشهد آمده بود . در سن 32 سالگی 7 تا بچه داشت ..سواد نداشت ....

 ازم پرسید:" درس می خونی؟" بهش گفتم "دانشجویم."

" ازدواج کردی ؟" گفتم" نه" ..خندید و گفت :"دختر پنجم ابتداییش را می خواهد شوهر دهد ."

از وضیعت زندگیش گفت. از این که هیچ مرکز آموشی نیست که بچه هایش ادامه تحصیل دهند ...محکومند تا پنجم دبستان بخوانند ..

به فکر فرو رفتم ..چه تفاوت فرهنگی !! به راستی زندگی چیست ..این زندگی که من دارم یا او؟؟؟!! تنم لرزید وقتی خودم را جای او گذاشتم . (این قسمتش خیلی بد بود. هنوزم در فکرم نمی گنجه!)

خانم دکتر آمد ....وصحبت ما تبدیل به سکوت شد ...باز هم به هم لبخند می زدیم.....

(مقایسه زندگی این  سه زن در فکرم  می چرخد: خودم ، خانم دکتر، و دوست بیمارم)

**********************************************************

پی نوشت : من هنوز هم دارم رو این  شوک فرهنگی فکر می کنم . نظراتونو بنویسید. خیلی لطف می کنید.

به همت مرکز علوم قرآنی جهاد دانشگاهی مشهد از آقای مصطفی مستور(مترجم، محقق، نویسنده ) دعوت به عمل آمده بود تا سخنرانی با موضوع "چشم انداز ادبیات دینی در جهان معاصر " داشته باشند.

سه شنبه مصطفی مستور مشهد بود و در تالار فردوسی جهاددانشگاهی مشهد سخنرانی کرد.در ابتدای سخنان خود به چند داستان دینی جهانی پرداخت و پیرامون آن به صحبت نشست –نیکوس کازانتزاکیس ، سلینجر ...نظراتش برایم جالب بود .

(صحبت های آقای مستور در مورد نویسنده شدن – قالبی که استفاده می کنند – بواقع دین را چه می دانند؟...... نیز بود ولی من این چند خط بالارو نوشتم که این چند خط پایینو بتونم بنویسم!)

کمترین کاری که در این سخنرانی کرد احساس خوبی بود که من داد ...

نگاه زیبایی که به دین و انسان  داشت برایم بسیار آموزنده بود. به نظر او انسان ها را باید موجودات دین باور دانست نه اندیشمند.

در قسمتی از این سخنرانی که به پرسش و پاسخ از ایشان گذشت یکی از حضار پرسید:

چگونه می توان روی ماه خداوند را بوسید؟(نام یکی از کتاب های ایشان "روی ماه خداوند رو ببوس" است)

مستور 10 ثانیه سکوت کرد (این سکوت برایم خیلی جالب بود ..چون همش فکر می کردم می خواد چی بگه) و گفت: فقط خوب باشید!

پی نوشت:راستش را بخواهید همزمان یاد یه دوست بسیار خوبم افتادم که همیشه همینو بهم میگه!

و زندگی بس پیچیده بود و ندانستیم.....

 چرا اینجایم؟

 چرا؟

می توانی جوابم را دهی ؟

می توانی این ابهام پر تنش لحظه هایم را پاسخ دهی ..

نگو که برای کاری اینجایم.....

..... نگو  که باید کاری ناتمام را تمام کنم ...هیچ نگو

فقط از تو می خواهم که در سوگ لحظه هایی که می روند دل مرا مرهمی باشی

و یاریم دهی که زودتر بگذرند .....

....

.......

.......

براستی راهی جز زندگی کردن داریم؟