امسال هم دارد تمام می شود .تمام ِ تمام. و من یک بار دیگر سرم را برمی گردانم و پشت  سرم  را نگاه می کنم. به راهی که آمده ام . رشدی که کرده ام. بزرگ شدن و پیراسته شدنم را و رها شدن از آنچه که دیگر متعلق به من نیست ....آرام آرام نگاه می کنم . آرام ِ آرام ِ آرام ....راه زیادی را آمده ام . دوستان جدیدی پیدا کرده ام. کتاب های بیشتری خوانده ام .کمی بزرگتر شده ام . رویاهایم عوض شده اند . نمی دانم هایم بیشتر شده اند . دوستی هایم عمیق تر شده است. آیا می توانم این نتیجه را بگیرم که در کل ، زندگی ام به سمت بهتری می رود ؟ زهرایی که الان می نویسد با زهرای سه چهار سال پیش خیلی فرق دارد . به لحاظ عواطف و احساسات، فکر و اندیشه، عمل و فعالیت...  

.

.

.

یک سال دیگر... و سال بعد هم همین حرف ها را خواهم زد... یک سال دیگر و سال بعد هم ...

بعد می بینم که همه چیز در مورد “من” به پایان می رسد. پایان سال زندگی من. سال یک چیز نسبی است . اینکه چند روز باشد را خودمان تعیین کرده ایم.

... و در یک حالت فروتنی می بینم که چه راحت می توانم خودم را پایان سال زندگیم هم ببینم. همه چیز رنگ می بازد و شما روی مرزی ایستاده اید که نمی دانید آن طرف  چه خبر است. ( هر چند من شک دارم که  بدانم این طرف چه خبر بوده است)

راستش همیشه فکر می کردم که هنگام سال تحویل واقعا اتفاق خاصی می افتد مثل کریسمس، که پدر و مادرها به کودکان خود می گویند بابا نوئل خواهد آمد. من هم همیشه همین حس را نسبت به عید نوروز داشتم ...

آیا رویایم بیهوده بود؟

نمی دانم ولی امروز شاید واقع بین تر از دیروزم و می دانم که شادی و آرامش من با هزار تا بابا نوئل هم حل نمی شود . بابا نوئل هر کسی در واقع خودش است!

عیدتان مبارک

و سایه وار بر لب روشنی ایستاده ام
شب می شکافد لبخند می شکفد زمین بیدار می شود
صبح از سفال آسمان می تراود
و شاخه شبانه اندیشه من بر پرتگاه زمان خم می شود

1.جهان به طرفی می رود که به نظر من ، دایره ای که می توانید از آن انتخاب های خود را بکنید، گسترده کرده است. جهان قدیم و جدید را در نظر بگیرید و ببینید که چه قدر این دایره  گسترده شده. برای مثال وقتی شما در یک روستا زندگی می کنید ممکن است نهایتا ده انتخاب برای شغل آینده خود داشته باشید ولی در دنیای امروز شاید صد ها نوع شغل باشد که شما می توانید برگزینید. این وسعت را می توانید از کلی ترین تا جزیی ترین مسایل زندگیتان ببینید.  از انتخاب همسر و شغل و.. گرفته تا خریدن مایع ظرف شویی؛ از ثبت نام  کودکتان در مدرسه تا خریدن لباس شویی و خودرو و خودکار و صابون... از جهاتی به نظرم چنین چیزی به انسان امروز یاری می دهد که تا آنجا که می تواند همان چیزی را که درونا می خواهد بیابد و آرامش بیشتری را داشته باشد. اما از جهاتی دیگر این مسئله نتنها آرامشی برای انسان نمی آورد بلکه روز به روز آرامش او را بیشتر سلب می کند. شما انتخابی از میان صد انتخاب می کنید ولی با این انتخاب نود و نه انتخاب دیگر را از دست می دهید. و همین موضوع سخت آرامشتان را بهم می زند. چکار باید کرد؟ به نظرم می رسد : معیار هایمان را مشخص کنیم .بنشینم و با خودمان فکر کنیم و ببینیم در زندگی چه می خواهیم . وقتی معیار هایمان مشخص باشد امر تصمیم گیری ساده تر می گردد و بسیاری از انتخاب ها با مشخص کردن معیار ها از دایره بیرون می رود. در واقع به نظر می آید به هر صورت برای اینکه بتوانیم آرامش بیشتری داشته باشیم باید دست به یک محدود سازی بزنیم و این محدود سازی را با شناسایی نیاز هایمان می کنیم. البته این سالمترین راهی که به نظرم می رسد !

2.دنیا و منظورم همین کره زمینی است که در آن میزییم، برای ما که در آن زندگی می کنیم بی کرانه به نظر می آید . همان احساسی را که شاید ماهی نسبت به اقیانوس دارد ما نسبت به کره زمین داریم . ممکن است که یک کیهان شناس بداند که ما فقط قطعه کوچکی ازیک کهکشان کوچک در جهان هستیم ولی برای ما که با دو تا چشم غیر مسلح اطراف را نگاه می کنیم ، دنیا بی کرانه است.

3.دوست نقاشی دارم که نشانم داد زندگی مثل بوم نقاشی است. به او گفتم نمی دانم چرا وقتی وقتی بر روی چیزی تمرکز می کنم آن را بهتر می فهمم ، اما با این کار خیلی چیز های دیگر را نمی بینم. از نگاه یک نقاش برایم این را گفت که : یک نقاش کل یک تصویر را با هم می بیند . بدون اینکه که چیزی را در کل صحنه پررنگ تر و کم رنگ تر ببیند همه را با هم می بیند . توضیح داد که بهترین نقاش این نگاه را به تصویری که می خواهد بکشد دارد:  تمرکز داشتن بر روی هر چیز، به دلیل اینکه عمق آنها را در یابد؛ و در عین حال توجه داشتن به همه آنها در صحنه.

4.یک بار یکی از دوستان خوبم از من خواست که چشمانم را ببندم . چشمانم را بستم . بعد گفت: حالا باز کن. باز کردم. پرسید اینجا چه تغییری کرده است؟ با اطمینان گفتم هیچ تغییری! گفت: من یک بار بلند شدم و نشستم! و من دچار یک حقارت عجیب... از اینکه خیلی چیز ها را هیچ وقت نمی توانم بدانم حتی اگر بشدت به من نزدیک باشند ...

5. اطرافتان را نگاه کنید و هر چه را که رنگ سبز دارد به خاطر بسپارید. حالا 20 ثانیه چشمانتان را ببندید. خوب! حالا باز کنید و تمام چیز هایی را که رنگ قهوه ای دارند را نام ببرید!

دردناک است؟ نمی توانید بگویید ؟ گاهی تمرکز بر روی چیزی چشمانمان را کور می کند...

6.به نظرم پلورالیسم دینی از آنجا شروع می شود که ما خودمان را جای دیگران می گذاریم . گاهی کفش های آنها را هم می پوشیم و می گوییم .... اگر ما هم جا آنها بودیم...همین دینمان بود!