پرواز در قفس هم مگر پرواز است که تو به این پرواز کردنت اینقدر افتخار می کنی؟ کسی که در بند خودش است مگر می تواند چیز دیگری را هم ببیند که تو اینقدر دم از این حقیقت و آن حقیقت می زنی؟ زندگی هر چه باشد (که نمی دانم که چیست ) ولی اینی ما نامش را زندگی گذاشته ایم نیست . بله این را  میخواهم بگویم که زندگی مان با یک وراجی  بزرگ هیچ فرقی ندارد. و اگر دیگران در یک جهل بسیط اند ما در یک جهل مرکب زندگی می کنیم که به طور احمقانه ای فکر می کنیم که به غایت زندگی می کنیم!

همین اندوه عمیق مرا بر آن می دارد که هر شب  در سکوت برای خودم و تو دعا کنم و در واقع از همین جا شروع می شود که وجودم پر می شود از تو ....و بعد می بینم همه دوستانم تک تک وارد ذهنم می شوند و هر کدام جایی را در قلبم می گیرند و بعد می بینم که آرام آرام همه ی غریبه های خیابان و شهر و کشور و دنیا وارد ذهنم می شوند و چون نمی توانم همه شان را تصور کنم  نام ِ "همه ی مردم ِدنیا" را جایگزین تصوراتم می کنم  و در دل می گویم:

خوشا به حال کسانی که فروتند ؛

خوشا به حال کسانی که برای به وجود آوردن صلح تلاش می کنند؛

خوشا به حال کسانی که  می بخشند به شادمانی ..

بعد در حالی که  اطرافِ من به غایت تاریک است به این فکر می کنم که کاش خورشید فردا طلوع کندشاید فرصتی باشد برای اینکه بهتر از اینها زندگی کنیم.

چه قدر همه چیز برایم مه آلود ، تاریک و مبهم است

و من _تنها_ در این تاریک آباد، دنبال فقط قطره ای باران.

زمانی در انتظار بارانی حماسی بودم، حالا به قطره ای باران هم کفایت می کنم.

ما را چه می شود؟

انگار گذشتِ زمان فقط آرزوهایمان را می خورد!

اما هنوز هم در دل آرزو دارم که:

کاش ببارد.... البته همان یک قطره هم کفایت می کند.

خردمند خردآموزان را فرمود:

هرگز از چیزی در این دنیا زیاد خوشحال یا زیاد ناراحت نشوید .زیرا وقایع این عالم همیشه با مقداری "ناخیر" مخلوط است.

*ناخیر یک اصطلاح اختراعی از نا+خیر است. و به معنی این است که شر وجود ندارد آنچه در واقعیت است فقط فقدان و نبود ِخیر است!

                    سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی دفتر ادبیات و علوم پایه برگزار میکند:

کنسرت پژوهشی تار نوازی ایران با حضور کیوان ساکت

عصر روز شنبه 15 دی ماه 1386

دانشگاه فردوسی-سوله فرهنگی-ساعت 6 تا 8

برای حضور در برنامه نیازی به بلیط نیست.

 اگر حداقل دو ماه قبل با من صحبت می کردید و از من می پرسیدید که به نظرت "بهترین روش برای آگاهانه زیستن چیست ؟" من خیلی راحت به شما می گفتم که اولین کار آن است که تا آنجا که امکان دارد گرد و خاک های درونمان را بنشانیم ، سعی کنیم از چند کیلومتر دورتر احساسات و عواطف و افکارمان ,جهان بینی هایمان را مورد بررسی قرار دهیم و آبشخور های فکری مان را پیدا کنیم. آنقدر این مسئله برای من مهم بود که هر شب در مورد بسیاری از کارهای روزانه ام فکر می کردم و تصمیم هایی در مورد عملکردم اتخاذ می کردم. سعی می کردم تا آنجا که امکان دارد درون قضایای مختلف زندگی قرار نگیرم و سعی کنم بیرون بایستم و از بیرون زندگی را به تماشا بنشینم. اما الان فکر می کنم چنین کاری رویا یا شاید کابوسی بیشتر نیست . چون بر این باورم که کسی که نسبت هایش را با زندگی کم می کند، تا همیشه بیرون بنشیند؛ در واقع زندگی اش را از معنا تهی کرده است. زندگی ما در نسبت هایی که با اجزای زندگی مان برقرار می کنیم معنا می یابد.