به نظرم در مواجهه با جهان، که منظورم از جهان، زمین و خورشید و سیارات آن، و البته کهکشان های دیگراست؛ _ که زمین در این بزرگی گرد و غباری بیش نیست_ دو راه در پیش داریم:

یا در مقابل این عظمت احساس پوچی کنیم و نیست بودنمان را به تمامت احساس کنیم یا اینکه خودمان را ذره ای  جدا ناشدنی از این عالم بدانیم و شاید احساس بهتری به ما دست دهد.

 جمله  ی معروف اوبرمان دوباره طنین انداز می شود: من برای جهان هیچم ولی برای خودم همه چیز.

 راستی شما اگر بپذیرید زمین در مقابل بزرگی ِ جهان فقط ذره ای ناجیز است کدام را برگزینید؟

بعضی وقتها دیگر وقت آن نیست که آدم طبق معمول ِ همیشه به خودش یا به عبارتی به منی که توسط مرزهایی از دیگران جدا شده است، بیاندیشد. خیلی راحت می تواند بفهمد که آن چه اهمیت دارد دیگری است. یعنی کسی که فراتر از مرز های من است.

این که چه کسی در درون او این موضوع را می فهمد برای من روشن نیست

ولی لحظاتی هست که فرد به این موضوع می اندیشد که اگر به خودش بیاندیشد، من ِ خودش را از بین برده است.  آن لحظه_ به نظر من_ عمیق ترین لحظه ای بوده است که در مورد خودش اندیشیده است.

                                                     *  *  *  *   *  *   *   *

خانم مارگوت بیکل شاعر آلمانی معاصر در واقع برای من بهانه ای شده است که در وبلاگم  از شعر بنویسم.  ایشان چند وقتیست که مرا با اشعارش به رویاهای نابی می برد.اجازه می دهد با چیزها نسبت های جدیدی را برقرار کنم و همه چیز برایم تازه شود و رنگ بگیرد.

راستی که گاهی فکر می کنم که ملاک قضاوت در مورد خوب بودن یک شعر بیشتر از صورت آن، در واقع ربط مستقیمی با محتوایی دارد که ما را بر آن می دارد که جهان را با نگاهی جدید و پنجره ای نو ببینیم. در واقع ذهن ما را به سوی دریچه ای تازه می گشاید که چیزهای کهنه ، مستهلک و رنگ و رو رفته زندگی رنگی تازه  بگیرند و دوباره تو را غرق در شادی عمیق کند. گاه کلامی دلنشین چه می کند و انسان را تا کجا می برد و چه احساسات زیبایی را که بر نمی انگیزاند.!

به نظرم معجزه ی یک شعر را می توان در عوض کردن نسبتهای این جهان در ذهن ما دید که چطور می تواند گاه یک زندگی معمولی و همیشگی و شاید خالی از لطف را با دیدی تازه، صداهایی تازه، بوهایی تازه، لمسهایی تازه، و مزه هایی تازه دوباره و دوباره _ تازه_به ما ارزانی کند.

نکته ی دیگری که به نظرم جالب می آید قدرت شعر  در پر کردن مفهوم های زندگی ماست. یک شعر می تواند تو را در احساست، اندیشه ات و گاه حتی حواست را عمیق تر کند. راستی که گاهی تجربه کرده ام احساساتی مانند خودخواهی، نفرت، ترس، انزجار، خشم بر اثر خواندن یک شعر به احساسی والا تر مثل شفقت دلسوزی و رفعت تبدیل می شود.   

یک راز را یا هیچ کس نمی داند یا اگر کسی می داند فقط همان یک نفر می داند. یا شاید هم دو نفر یا شاید هم بیشتر. ولی آنچه که مسلم است این است که بلاخره کسانی هستند که راز را نمی دانند. وگرنه اگر همه رازی را می دانستند دیگر نامش راز نبود.

تا به حال اندیشده ای که چه قدر راز در این دنیا هست. رازهای آدمها، رازهای طبیعت، رازهای کهکشان های دیگر.... و آنقدر راز زیاد است که می شود گفت ما در دنیای  رازها زندگی می کنیم!

هر آدمی  اگر بخواهد زندگی اش را بگوید بعضی از قسمتهایش پنهان می کند و رازهایش را گاه تا زمانی  که زندگی را بدرود بگوید، فاش و آشکار نمی کند.

زندگی ِ هر کسی _مانند خیلی چیزهای دیگر این عالم_ شبیه یک راز است. حتی برای خودش، یعنی حتی برای کسی که آن زندگی را زندگی می کند. اگرکسی کمی در مورد زندگی اش فکر کند متوجه یک چیز مبهم می شود که من آن را راز می نامم. رازی که هیچ کس از آن باخبر نیست حتی صاحب راز! و فقط پس از کامل زیستن زندگی اش است که به کشف آن نایل می شود. و البته آن راز را به هیچ کسی نمی تواند بگوید. و گاه بعد از فهمیدنش حتی قادر به بیانش نیست. اصلا بیان کردنی نیست. مثل یک غبار در داخل توست....سیال..... جاری.... و روان... واقعا جالب است گاهی وقتها ما در رازها می زییم. از آنها، پر و خالی می شویم و در نهایت فقط خاطره ای از ابهام را در روانمان احساس می کنیم. رازها ! دنیای مبهم رازها ...