اندیشه کن ....

با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده

اظهار نظری در مورد اظهار نظر...

نبچه در شعر کوتاهی با عنوان " نقاش واقع گرا " می گوید:

"کاملا مانند طبیعت"- چه دروغی:

طبیعت چگونه می تواند در حد یک نقاشی محدود شود؟

کوچک ترین جز طبیعت نامحدود است!

بنابراین نقاش چیزی را نقاشی می کند که دوست دارد.

چه چیز را دوست دارد؟ آن چیزی را که می تواند نقاشی کند!

این چند روز وقتی با دیگران گفتگو می کنم به یک نکته زیاد توجه می کنم که اکثر آدمها علاقه مند هستند که به یک قاعده مندی در زندگی خود برسند. مثلا دوست دارند که از روی گزاره هایی بتوانند در مورد دیگران اظهار نظر کنند. به این جمله ها توجه کنید: " هر آدم تحصیل کرده ای قابل اعتماد است" یا " هر ادمی که سیگار می کشد مواد مخدر دیگری هم مصرف می کند" یا " چون دین ندارد به هیچ چیزی پایبند نیست".... و هزار تا گزاره از این قبیل. این گزاره ها به او کمک می کنند که احساس کند که براحتی در موقعیت های پبش آمده می تواند تصمیم بگیرد و عمل کند.

نمی خواهم بر سر این بحث کنم که این گزاره ها درست اند. بیشتر بر روی این موضوع فکر می کنم که ما چه علاقه ی زیادی به طبقه بندی و فرموله کردن همه چیز داریم. ما علاقه مندیم تا پدیده ها ی اطراف را در قالب گزاره هایی در آوریم. چرا ما به چنین کاری علاقه مندیم؟

به خودم که نگاه می کنم احساس می کنم که هر چه بیشتر مثلا در مورد انسان می دانم و به ابعاد وسیع تری از آن پی می برم؛ علاقه ام به گفتن گزاره هایی از این قبیل کمتر می شود چون احساس می کنم که هیچ کدام از این گزاره ها در مورد واقع نیستند. هیچ کدامشان نمی توانند تمامیت موضوع را نشان دهند و انگار با گفتن و اعتقاد داشتن به گزاره هایی از این قبیل، تصویری کاریکاتوری از واقعیت را پذیرفته ای.

اما چرا ما پیشتر اوقات دوست داریم که به چنین گزاره هایی اعتقاد داشته باشیم؟ آیا ما اعتقاد راسخ داریم که هر چیزی علتی دارد حتی رفتارهای انسانها؟ آیا همه چیز در یک نظام علت ومعلولی فهمیده می شود و این جزیی از جهان است؟ ممکن است هر یک از اینها باشد ولی من فکر می کنم دلیل این موضوع آن است که باور به این قبیل گزاره ها، به ما نوعی آرامش روانی می دهد. آرامشی که شما در آن احساس می کنید در دنیایی قاعده مند زندگی می کنید. یعنی دوست دارید که " اگر کار الف را می کنید ب را بدست بیاورید." و اینگونه احساس آرامش کنید.و نتیجه بگیرید که جهان جای امنی است ... البته من منکر قانون هایی در طبیعت نیستم .بیشتر توجه ام بر روی گزاره هایی است که با یک الی دو مشاهده ما به آنها اعتقاد پیدا می کنیم. یا در مورد مسایلی که به همین راحتی نمی توان اظهار نظر کرد( بیشتر منظورم حوزه ی علوم انسانی است) اظهار نظر می کنیم.

آیا هر چیزی علتی دارد؟ به گمانم حتی اگر این گونه باشد ما انسانها در مورد کشف علت آن ؛ همواره در نوعی ساده انگاری به سر می بریم. برای هر چیزی به اولین علتی که به ذهنمان رسید تمسک می جوییم. شاید تفاوت آدم های عامه و عمیق را بتوان از روی اینکه چه علت هایی را برای پدیده ها در نظر می گیرند، تشخیص داد. و با این کار من nامین اظهار نظرم را در امروز انجام دادم...

نويسنده: زهرا عرب تاريخ:چهارشنبه 19 تیر1387 موضوع: فلسفه

شهود یا خرد؟!

همایش

عقلانیت و خردورزی یا الهام و شهود از دیدگاه روانشناسی

دکتر محمدرضا سرگلزایی ( روانپزشک )

دکتر مهدی فتحی ( دبیر انجمن هیپنوتیزم بالینی خراسان)

آقای حسن کریمی ( کارشناس ارشد روانشناسی بالینی )

پنجشنبه 20 / 4 / 87 ساعت 16.30 الی 20.30

خیابان دانشگاه،دانشکده پزشکی سابق،تالار رازی

سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی مشهد

با همکاری

موسسه پژوهشی روانشناختی اشراق

نويسنده: زهرا عرب تاريخ:شنبه 15 تیر1387 موضوع: آرشیو برنامه ها

در انتهای آمار

این چند روز گذشته را درگیر امتحاناتم بودم و حالا هم درگیر کارهای فارق التحصیلی ام هستم و بلاخره در همین دو سه روز آینده همه چیز تمام می شود و پرونده آمار خوانی ما هم تمام می شود. رشته ای که نتوانستم آنجور که باید برایش وقت بگذارم. البته شاید اشتباه آنجا بود که از همان اول یعنی همان زمانی که فکر "تغییر رشته" مدام ذهنم را گرفته بود؛ باید این رشته را ترک می کردم. ولی همواره عمه ام , گاهی دوستانم مرا از این کار باز می داشتند. راستش سال دوم آمار که تمام شد من هم دیگر بی خیال تغییر رشته شده بودم و بیشتر آمار خواندم تا زودتر تمام شود. الان که به آن دوران فکر می کنم ترس برم می دارد چه قدر اضطراب و تشویش مدام داشتم . احساس می کردم هیچ چیز سر جایش نیست. و مدام در گردابی دست و پا می زنم... گردابی که چهار سال طول کشید.

واقعا دوران بدی بود. خیلی چیزها در درونم به هم ریخته بود. شاید هم الکی به آمار خواندن گیر می دادم که وقت مرا زیاد می گیرد یا به چه درد من می خورد یا کدام خلا زندگی مرا پر می کند. حتی یک روز هم آرام و قرار نداشتم . الان هم نمی دانم که آمار واقعا باعث تشویشم بود یا نه! چون تابستان و پاییز گذشته که برای فلسفه ی غرب خواندم و آزمون کارشناسی ارشد شرکت کردم (اگر چه به نظر خودم آنطور که باید نتیجه نگرفتم ولی به تمامت خواندم) آرامش نسبی بر روانم حکم فرما بود و احساس هماهنگی زیادی می کردم . انگار چیزی که کم بود هماهنگی بود.

امتحانات این ترم که تمام شد واقعا احساس می کردم که زندگی ام وارد امکانهایی می شود که دیگر آن چنان قابل پیش بینی نیست. آینده ای که نمی دانی چه می شود . به طور ملموسی واقعا احساس می کنم که همه ی حوادث پیش آمده زندگی ام از حوزه ی اختیار من بیرون بوده و من دارم یک سناریو , که خیلی پیچیده است را بازی می کنم! البته واقعا نمی دانی آخرش چه می شود. حتی نمی شود پیش بینی کرد که حادثه ی بعدی چیست . شاید باید به این ایده ی رواقی که "سرنوشتت را دوست بدار" ایمان بیاورم تا آرامتر زندگی کنم.

به گذشته که نگاه می کنم گاه آرزو می کنم که کسی به این گرداب دچار نشود. دوران سختی که امید داشتن سخت مشکل می شود و بیشتر در حالتی از یاس به سر می بری. یاسی که شاید تا آخر عمر همیشه جزیی از نگاه تو باشد و شاید باید بسیار بورزی که دوباره گل امیدی از درونت بروید. البته هیچ وقت این ایده ی امیدبخش از پس ذهنم کنار نمی رود که: آدم ها به میزان سختی هایی که می کشند بزرگتر می شوند و زندگی و بود عمیق تری را می یابند و گاه سوالهای بزرگتری مشغله زندگی شان می شود.

نويسنده: زهرا عرب تاريخ:دوشنبه 10 تیر1387 موضوع: خودگویی