خواندن روزنامه ها در این روزها شاید آزاردهنده ترین کار باشد. صفحات روزنامه ها پر از انسانهایی است که در این چند وقتی که در جهان هستند، حقوقشان پایمال می شود. انسانهایی که می روند ولی نمی دانند که جرمشان چیست که باید بروند. آن هم به خاطر تصمیمات همنوعان خودشان. انسانهایی که نفهمیدند که به چه جرمی و یا چرا باید خانه هایشان ویران شود .حتی اگر بزرگترها می دانستند اما مطمئنم خیلی از کودکان وقتی از خواب بلند شدند و دیدند مادرشان دیگر حرکت نمی کنند تازه فقط این تجربه را پیدا کردند که دنیا مثل دیروز دیگر نیست... چقدر جهان ترسناک و اندوهناک به آنها معرفی می شود...

این چند روز خیلی در مورد اوستیای جنوبی می نویسند. می نویسند و شاید خرده رقابتی هم می کنند که کدام یک تحلیل  درست تریمی کنند. اما هیچ وقت کسی حال آن دو هزار نفری را که به همین راحتی در عرض چند روز نابود شدند را نمی پرسد. هیچ کس نمی داند و شاید هم اصلا مهم نباشد. این هم روی بقیه . این همه مردند این هم روش ... به نظرم در دنیای دیروز می توانستی بگویی مقصر کیست مثلا مردم ایران صدام  را مقصرجنگ ایران و عراق می دانستند. اما حالا چه کسی باید تاوان بدهد؟ هیچ کس ! معلوم نیست که چه کسی مقصر هست. وقتی حکومت دیکتاتوری است می دانی که چه کسی تصمیم گیرنده است ولی حالا هیچ کس مقصر نیست و شاید همه! قضیه ی دمکراسی در انجام کارهای شنیع مثل زمان بربریت است که وقتی می خواهند فردی از پا در آورند از هر قبیله ای یک نفر را انتخاب می کنند . بعد معلوم نیست که باید از چه کسی خون بها گرفت. همه گم می شوند و موقع جواب دادن همه در پستوها قایم می شوند. من کتاب در مورد مساله ی شر در جهان زیاد خوانده ام.  به نظرم ظلمی که ما به هم می کنیم در برابر ظلمی که طبیعت به ما می کند(که اگر ظلم کند)اسف ناک است. اصلا فکر نمی کنم که وضع جهان رو به بهبود است.اصلا فکر نمی کنم ما متمدن تریم ... اصلا فکر می کنم دنیا حتی ایده ی صلح جهانی را هم در خدمت قدرت ها می خواهد و تبلیغ می کند.

 و من چه راحت رویایی از صلح و آرامش را در ذهن می پروراندم. و حالا شاید حتی آن رویاها هم جواب نمی دهند. بالاخره باید اجزایی از رویا مطابقتی با واقع داشته باشد...در ذهنم هزاران ایده در مورد صلح جهانی تبدیل به رویایی غیر واقعی می شود...و انگار آن رویا هم دچار مرگ می شود. مرگ تدریجی یک رویا...

چشام بستست جهانم شکل خوابه/عذابه/اضطرابه.
روبروم دیواری از مه/دیواری از سنگ
بگو بیهوده نیست/بگو بیهوده نیست فاصله ی آب و سراب
بگو سپیدی کاغذ بیهوده نیست
بگو از کوچ پراکنده/ فقط کابوس و تنهایی نیست
بگو خواب بود هر چی که دیدم/ افسانه بود هر چی شنیدم
نگاه کن شوق دل زدن به دریا/ برام شد مرگ تدریجی یک رویا

موسیقی مرگ تدریجی یک رویا را از اینجا  می توانید دانلود کنید

لینکی که یکی از دوستان گذاشته است را ببینید تا عمق فاجعه را بیشتر در یابید.

کشتارهایی به دست بشر انجام شده..

بعضی وقتها بعضی از تعبیرها به ذهن انسان خیلی تازه و جدید می آیند.جمله ی زیر از سیمون وی است.و نمونه ای از همان جملات...

Two prisoners whose cells adjoin communicate with each other by knocking on the wall. The wall is the thing which separates them but is also their means of communication. It is the same with us and God. Every separation is a link
Simone Weil

 گاهی اوقات وقتی آدم دلتنگ است حتی رویاها هم نمی توانند او را از درد جانکاه دلتنگی رهایی دهند... انگار آدم به حالتی رسیده است که حتی رویاها هم او را راضی نمی کنند.چیزی را می طلبد که بالاتر از این هاست.... آنقدر می رود و می رود تا بلاخره به رویایی برسد که واقعییتی در آن باشد حتی اگر به قیمت کل ِ زندگی اش تمام شود.

 وقتی ارسطو اصطلاح "حیوان ناطق" را به کار برد شاید نمی دانست که ما آدمیان خیلی سریع قسمت حیوان بودن آن را فراموش می کنیم. ولی واقعیت این است که ارسطو خیلی تمایل داشت تا ما را حیوان بنامد تا ناطق . و فکر می کرد که وجه حیوانی ما خیلی پررنگ است. البته شک دارم که حیوان بودن را فضیلت می دانست. ولی چیزی که از نوشته هایش می فهمم این است که قوانین اخلاقی که می چید برای این بود که ما را ناطق یا بهتر بگویم عاقل می دانست چه بسا اگر عقل نداشتیم حال روزمان بهتر بود.! تعریف روسو از انسان همین گونه وضعیتی را دارد. انسان یعنی حیوانی با سرشت اخلاقی نیک . و او هم انسان را ابتدا یک حیوان می داند که دارای خصیصه ی سرشت اخلاقی نیک است. و منظورش این است که ما حیواناتی هستیم که توانایی اخلاقی زیستن را داریم. فکر می کنم او هم اعتقاد داشت که ما اول باید حیوانات خوبی باشیم تا بعد اخلاقی باشیم!!

اما یک نکته ای به نظرم همواره جا می ماند. آن هم کم توجهی به وجه بسیار قوی حیوانی ماست. بعضی وقتها خیلی دلم می خواهد که چشمانم را ببندم و به این فکر کنم که ما واقعا فقط حیوان هستیم. شما هم چند لحظه چشمانتان را ببندید تا دریابید که بازی های "میان انسانی " که ما آنها به راه انداختیم چه قدر مسخره می شود.

مثلا بعضی ها بالا شهر زندگی می کنند بعضی ها پایین شهر. بعضی ها ثروت دارند بعضی ها ندارند. بعضی ها در خانه هایی مدرن زندگی می کنند بعضی ها در حلبی آباد. بعضی از ما لباس های زیبا تری می پوشند و بعضی ها هم نه. بعضی ها لباس اگر مارک دار نباشد می میرند بعضی ها از بی لباسی. تازه  این موضوعات به نظرم آنچنان هم جالب نیست . به نظرم آنچه عجیب است احساسات ماست. مثلا فرض کنید که شما لباس بهتری برای پوشیدن دارید، در ذهنتان دیگری را پایین تر می دانید. خانه ی بهتر داشتن شما را نسبت به دیگری برتر می کند. ... و همین ماجرا ها را دنبال کنید تا بفهمید که ما چه مصایبی داریم ... می توانید دریابید که ریا ، نخوت، غرور ، جاه طلبی، دروغ ... از کجا نشات می گیرد. تا به حال دیده اید که حیوانات به چنین مصایبی دچار باشند؟ البته ما فقط دنیای بیرونی آنها را می بینیم. از بیرون که اینگونه به نظر می آید. من واقعا نمی دانم که این ایده ما اشرف مخلوقاتیم از کجا آمده است . ولی خنده دار ترین اتفاقات عالم و سخیف ترین احساسات جهان  فکر کنم در عالم انسانی رخ داده باشد. حیوانات هیچ وقت جنگ های صلیبی نداشته اند هیچ وقت به خاطر عقیده کسی را نکشته اند....بالایی و پایینی نداشته اند و ایده برادر بودن را بیشتر رعایت کرده اند.... راستی که حیوان بودن هم فضیلتی است ... فضیلتی که خیلی وقت ها تقبیح شده است...  

هر کدام از ما کودکیی داشته ایم که فقط مخصوص ماست. کس دیگری آن را تجربه نکرده و انگار کودکی ما پنجره ی مخصوصی بوده است که ما هر یک زمانی از آن دنیا را نگاه می کرده ایم. اینکه چه چیز هایی را در کودکی تجربه کرده ایم مطمئننا بر حال ما تاثیر زیادی گذاشته است که با مرور گذشته می توان خیلی از آنها را یافت. بسیاری از عادت ها، حجم زیادی از خلق و خو ها، کمبودها و فقدان ها وعکس العمل ها ی ما، در همین دوران شکل می گیرد. برای مثال چند وقت پیش مقاله ای می خواندم که نشان می داد که چگونه بروز خشم  والدین مورد تقلید کودکان در کودکی قرار می گیرد. مثلا اگر شما ببینید که پدرتان با ابراز خشمش می تواند به نتایجی دست یابد شما در بزرگسالی همین رویه را پیش می گیرید و مدلهای دیگری که یاد کرده بود.

 صرف نظر از اینکه آیا این تبیین ها از موضوع و رفتارهای انسانی درستند یا غلط ؛ به نظرم توجه به این نکته ضروریست که کسانی که در جامعه به عنوان مجریان قانون وظیفه ای دارند باید این نکات را در نظر بگیرند که در یک سطح معمول، گروه هایی از آدمیان مطابق آنچه از بیرون بر آنها القا می شود می زییند. بنابراین اگر چه ممکن است جامعه ای کاری را اخلاقی بداند و کاری را نه( کما اینکه من خودم از کسانی هستنم که معتقدم  فرد شهودا حکم بسیاری از اخلاقیات را می داند. اما معتقدم این حکم که "دانستن مساوی عمل کردن است" چندان صحیح نمی باشد . چون بسیاری از موانع غیر معرفتی هم در راه عمل کردن است که شاید فرد توان عمل کردن نداشته باشد. )این بدان معنا نیست که آنها قطعا مسئول انجام اعمالشان هستند. بنابراین به نظرم اگر قوانین برای سلامت جامعه و برای تک تک افراد آن است باید در اجرای قوانین بسیاری از عوامل غیر معرفتی را هم در نظر بگیرد. بنابراین فکر می کنم که چندان درست نباشد که مسئولینی که برای امنیت اجتماعی تلاش می کنند از روشهایی خشن / کوتاه مدت / سطحی استفاده کنند، به نظرم می آید که توجه به مدد کاری اجتماعی و آسیب شناسی اجتماعی راهگشاتر و حقیقتا اهداف بلندمدت تری مانند رسیدن به جامعه ای که تک تک افراد آن از حیاتی انسانی تر برخوردارند را دنبال کند.

 نخستين آبنماي موزيکال مدرن و پيشرفته خاورميانه در پارک ملت تهران است. اين آبنما روي درياچه بوستان ملت در شمال تهران که وسعت آن 22 هزار متر مربع است به اجرا درآمده و داراي 36 افکت اصلي و 456 افکت فرعي است. در اين آبنماي موزيکال ، حرکات ريتميک آب و نور به صورت هماهنگ با نواي موسيقي در هم آميخته شده است و تصاوير سه بعدي متنوع و زيبايي خلق مي شود.
بلندي فواره هاي آبنما در افکت هاي مختلف از 2 تا 35 متر تغيير مي کند و داراي سيستم کامل آتش بازي موزيکال درون آب به وسعت 8 هزار متر مربع است.
همچنين آبنماي موزيکال بوستان ملت 1850 سري چراغ هاي رنگي ليزري دارد و امکان نمايش فيلم بر پرده آب به ابعاد 45 متر در 15 متر نيز فراهم شده است. بر اساس اين گزارش تمامي تجهيزات اين آبنما روي سيستم شناور تمام خودکار و هوشمند نصب شده و مواردي همچون کنترل کننده هاي هوشمند راه اندازي سيستم ، پمپ هاي شناور، چراغ هاي ليزري و شيرهاي الکترومغناطيسي نيز در آن تعبيه شده است. يادآوری مي شود مراسم افتتاح آبنماي موزيکال بوستان ملت با حضور شهردار تهران برگزار شد. (خبرگزاری امید)

 من تا زمانی که به صورت خیلی اتفاقی به پارک ملت نرفته بودم  و این آبنما را از نزدیک ندیدم از وجود آن خبر هم نداشتم. البته خیلی خوشحالم که خبر دار شدم و این برنامه ی فوق العاده را دیدم. برنامه ای که چند روز  ذهن مرا مشغول کرده بود و عملا به من نشان داد که هنر چگونه می تواند ما را با احساسی از تعالی و گاه عظمت آشنا کند. رنگ ها/ نورها / آب ها و موسیقی دلنوازی که پخش می شد همه و همه آدم را آماده می کرد مغلوب شود. مغلوب در برابر زیبایی/توازن/ هماهنگی و گاه غیرمنتظره بودن.من احساسی که هنگام تماشا ی برنامه دست می داد را خیلی دوست داشتم. به طوری که ساعتها فکر می کردم که تجربه ی امر قدسی باید چیزی از این جنس با شد. البته بعدا به دلایلی منصرف شدم. اما به نظرم هنر خیلی وقتها می تواند به راحتی احساساتی را در ما بر انگیزاند که ساعت ها مست آن باشیم. احساساتی که اگر به صورت آگاهانه دست به ایجاد آن بزنیم شاید سالها طول بکشد.

چه چیزی در هنر نهفته است؟ نور نور است آب هم آب. انگار هنر کاری می کند که از هر دوی آنها آشنایی زدایی شود و حالا نتیجه ی ترکبیی آنها چیزی بدیع و دلنواز است.  

بار دیگر  که تهران بروم به دیدن دوباره اش خواهم رفت. دوبار  دیدن  این برنامه کم بود!

گزارش تصویری/ افتتاح آبنمای موزیکال بوستان ملت