گاهی ما با پیش فرض هایی زندگی می کنیم که متوجه آنها نیستیم؛ ولی آنها همواره در فکر و تصمیم گیری ما وجود دارند و سبب شادی و ناراحتی ما می شوند. مثل این پیش فرض:"  دنیا باید جای خوبی برای زیست من باشد " ( البته بیشتر وقتها ها هم منظورمان، خوب برای همین خودِ خود ماست نه مثلا برای همه ی انسانها).بعد هم که خواسته هایمان برآورده نمی شود اندوه ناک می شویم  که چرا اینگونه نیست. این پیش فرض که "دنیا باید جای خوبی برای زیست من باشد"  ممکن است همواره در وجود ما ساکن باشد اما ما ممکن است متوجه نباشیم که معتقد به چنین چیزی هستیم ولی اغلب این عقیده اندوهها و شادی های ما را شکل دهد.

داشتم فکر می کردم اگر دنیا را جایی مثلا برای رنج کشیدن بدانیم یا حتی موضعی خنثی در مورد خوب و بد دنیا  انتخاب کنیم چه تغییری در شادی ها و اندوه های ما ایجاد می کند. و یک سوال! اینکه آیا ما می توانیم بالاخره بگوییم که "در واقع" دنیا چگونه جایی است؟

Without the mask
?where will you hide
Can't find yourself
Lost in your lies
I know the truth now
I know who you are
*and I don't love you anymore

راستش را بخواهید من چند وقتیست که دلم می خواهد در مورد پوچی بعضی از عادت ها، اعمال، رفتار، اندیشه ها و یا جهان بینی های… خودم  و دیگران و جامعه بنویسم ولی نمی توانم خوب آن را سروسامان دهم تا احساس خفگی شدیدی که حس می کنم را نشان دهم. من فکر می کنم وقتی در مورد بعضی از افکار و اندیشه ها، جهانبینی ها و آنچه در واقع امر در جامعه ی ما و جهان می گذرد و شاید حتی در روان خودم، احساس فشار می کنم. البته با خودم خوب کنار می آیم و می توانم برای آنها کاری کنم اما در مورد جامعه این طور نیست.گاهی فکر می کنم وقتی جایی دراز کشیده ام و دارم در مورد موضوعی فکر می کنم و احتمالا موضوعی است که مثلاً مثل خبر های تلویزیون همیشه ناراحت کننده است : اتفاقا اخبار پخش می شود و کلی در مورد جنگ خبر می دهد/ و اینکه فلان کس این حرف را زد /فلان وزیر خارجه این را گفت /طرح امنیت اجتماعی اجرا می شود/ فلان مفسد اقتصادی دستگیر شد /مانور ِ فلان انجام شد/ ما توانستیم فلان کار را بکنیم ، حس می کنم یکسری آدم نامریی که اهریمنی هم هستند هوای دور و بر مرا می دزدند و آنقدر این هوای اطراف من کم می شود که نمی شود دیگر نفس کشید. وقتی نوشته ای را می خوانم که احساس می کنم فرد می خواهد چیزی را به تو بدون هیچ دلیلی بقبولاند یا می خواهد تو را به راه خود بدون هیچ دلیل مشخص و واضحی و بیشتر اوقات به طور نامحسوسی از قدرت خودش استفاده می کند فکر می کنم یک کسی در اطرافم هست که به طور حریصانه ای مرزهای زندگی ام را تحدید می می کند. بعد ترس همه ی وجودم را می گیرد. نمی دانم با این انبوه افکار که مرا در برمی گیرند چه کنم…همیشه فکر می کنم تحدید آزادی های دیگران  از یک اندیشه آغار می شود. اندیشه ای که به تو این مجوز را می دهد که تو محقی که آزادی ِفردی و اجتماعی و حتی فکری دیگران را محدود کنی…

احساس می کنم در این کره ی زمین دچار بازی بنام پوچی هستیم پوچی که ساخته ی خودمان است و به هیچ چیز دیگری مجال ظهور نمی دهد . هر روز که بیشتر می گذرد برای من بیشتر ابعاد بازی دردناکی که می کنیم روشن می شود و وقتی احساس می کنم تا چند وقت دیگر من هم باید وارد این پوچی شوم احساس خفقان می کنم. من از این بستر دردناک حالت تهوع دارم . در بستری که انسان احساس بی ارزشی می کند و آرزو دارد از پستی که به آن دچار شده نجات یابد...

Couldn’t hide the emptiness you let it show*

 نمی توانستی پوچی را پنهان کنی، تو اجازه دادی تا آشکار شود!

*شعر های انگلیسی از گروه Evanescence است که به نظر من پوچی این بازی را خیلی خوب نشان می دهد.  

- چرا اینقدر جیغ می کشی؟

- اما هیچ کس اینجا جیغ نمی کشد.

- پس من خیال می کنم که اینجا کسی جیغ می کشد؟

- فکر کنم!

- خواهش می کنم... حالا حتی اگر من  خیال می کنم که کسی جیغ می کشد تو اینکار را نکن. یعنی حداقل تو جیغ نکش....

- ولی من....!

داخل هزار تا کتاب پزشکی و غیر پزشکی و روانشناسی و روان پزشکی و ... را گشتم که علت شنیدن  صدای جیغ ها را بفهمم تا او اینقدر آزار نبیند و با دارویی یا با مشاوره ای درمانش کنم. حتی داخل کتاب های علوم غریبه را هم نگاه کردم. ولی نتوانستم بفهمم که چرا اینقدر صدای جیغ می شنود و مشوش می شود، و من را مدام به جیغ زدن محکوم می کند... الان چند سال است که در مورد بیماری اش کتاب می خوانم و احوالش را برای هر دکتری تعریف می کنم ولی چیزی نیافته ام . تقریبا هیچ چیزی...اما راستش را بخواهید تازگی ها که کمی منصف تر به بیماری اش می اندیشم به این نتیجه رسیده ام که شاید  من و دیگران مدام در حال جیغ زدنیم و خودمان نمی دانیم...شاید او راست می گوید.

I love YOU; but it’s when all is okay

وقتی برگه نامه ی طلاق را می گرفت برای یک لحظه همه ی خاطرات خوب و بدی که با همسرش داشت _که الان دیگر همسر سابقش به حساب می آمد_ از نظرش گذشت. یادش آمد که مادرش با چه وسواسی همسرش را انتخاب کرده بود و انتخاب مادرش عجب دختر زیبایی بود. البته در اخلاق هم کم نداشت و از آنجا که مادرش خیلی مشکل پسند بود مطمئن بود که مادرش بهترین ها را برایش انتخاب می کند. به راحتی بعد از عقد به او گفت: دوستت دارم ... دوست داشتنی هم بود ... هزار بار به او گفت که دوستت دارم شاید هم دوهزار بار یا بیشتر... حجم ذهنش را تمام خاطرات با او بودن پر کرد....

به خودش که آمد تمام مراحل طلاق انجام شده بود و به صورت توافقی از هم جدا شده بودند... در همین لحظات آخر با خودش گفت: زنم واقعا خانومیست حتی موقع طلاق هم مثل یک فرشته رفتار کرد. زیر برگه ی طلاق نوشته شده بود علت طلاق: عدم بچه دار شدن زن!

 داستانی که خواندید واقعی است ... واقعی واقعی . من می خواهم داستان را طور دیگری تمام کنم.   مرد از دادگاه درآمد و درحالی که خیلی خیلی صادق بود، به خانوم سابقش گفت: "دوستت دارم اما وقتی همه چیز خوب و درست باشد!" 

**یکی دو روز پیش در یک وبلاگ خارجی مطلبی می خواندم که بی ربط به این ماجر نیست. مطلب  وبلاگ در مورد این موضوع بود که وقتی دونفر با هم ازدواج می کنند عشق آتشینی را میان یک دیگر احساس می کنند; که حاضرند برای هم هزاران فداکاری کنند. اما بیشتر اوقات وقتی حادثه ای برای یکی از دو نفر قضیه پیش می آید قضیه متفاوت می شود و معمولا یکی دیگری را ترک می کند. نویسنده که احتمالا یک مسیحی مومن بود معتقد بود که انسان باید خودش را به عشق خداوند متصل کنند و با این کار اتفاقا در این لحظات وظیفه ی خودش را انجام دهد. اسم متن هم این بود: I love YOU; but it’s when all is okay.        منم قسمت دوم این جمله را کمی کوچکتر کردم .زیرا معمولا ما آدمها یا آنرا نمی گوییم یا آرام می گوییم... کنفسیوس راست می گوید ما اول ظلم را بر واژه ها می کنیم...